Χωρίς αμφιβολία δεν μπορεί να υπάρξει «αρκετή» ορατότητα για την LGBT+ κοινότητα της χώρας μας, αν – μεταξύ άλλων – δεν αρχίσουμε να μιλάμε ανοιχτά και χωρίς φόβο. Γι΄αυτό τον λόγο, σε κάθε μας τεύχος ζητάμε και από ένα άτομο να μοιραστεί μαζί μας την υπέροχη out & proud ιστορία του. Αυτή τη φορά είναι η σειρά της Έβελυν Κλόκα.

Πώς αυτοπροσδιορίζεσαι;

Σε σχέση με τη σεξουαλικότητά μου, αυτοπροσδιορίζομαι ως λεσβία. Παρόλο που ζούμε σε έναν κόσμο που τοποθετούμε ταμπέλα σε κάθε τι για λόγους αναγνωρισιμότητας και ευκολίας, ελπίζω σε ένα νέο κόσμο που οι ταμπέλες θα πέσουν και δεν θα τοποθετούμαστε όλοι σε κατηγορίες.

Πες μας λίγα πράγματα για σένα;

Είμαι από τον Βόλο αλλά έχω μεγαλώσει στη Γερμανία. Μένω στην Αθήνα τα τελευταία 4 χρόνια. Αν θα μπορούσα να με περιγράψω με 3 λέξεις, θα έλεγα: οικογένεια, διασκέδαση, φαγητό. Η οικογένεια για μένα, συμπεριλαμβανομένων των καλύτερων μου φίλων, είναι το Α και το Ω. Η διασκέδαση δεν αφορά μόνο στα πάρτι και την νυχτερινή ζωή αλλά στην απόλαυση κάθε στιγμής στην καθημερινότητά μου. Μέσα σε αυτές τις απολαύσεις είναι και το φαγητό.

Τι σημαίνει να ζεις περήφανα ως LGBT στην Ελλάδα;

Ένιωσα ελεύθερη να εκφραστώ με την άφιξή μου στην Αθήνα και ειδικά μετά την εμπειρία μου ως εθελόντρια στο Athens Pride. Νιώθω αισιόδοξη γιατί μέσα σε αυτά τα 4 χρόνια τα ίδια τα άτομα LGBTQ+ αλλά και η κοινωνία έχουν αποδεχτεί τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό.

Υπάρχει κάποιο κόστος σε αυτό;

Ποτέ δεν υπήρξε κάποια αρνητική αντίδραση πέρα από ανθρώπων που δεν με ξέρουν. Πολλοί με αναγνωρίζουν ως άντρα εκ πρώτης όψεως λόγω του ανδρόγυνου στιλ μου και έπειτα, προσδιορίζουν τη σεξουαλικότητα και με κρίνουν αρνητικά. Στην αρχή, μπορώ να πω ότι με ενοχλούσε. Ωστόσο, μετά αντιλήφθηκα ότι γνωρίζοντάς με καλύτερα ως άνθρωπο, δεν τους ενδιέφερε η σεξουαλικότητά μου.

Έχεις αντιμετωπίσει ποτέ κάποιο φοβικό περιστατικό;

Ένα περιστατικό που θυμάμαι πολύ έντονα, μετά την προσπάθεια μου να βοηθήσω έναν 50άρη κύριο να κουβαλήσει κάτι κουβάδες στο δρόμο, ήταν όταν γύρισε και με ρώτησε αν είμαι γυναίκα ή άντρας. Δεν αντέδρασα και καθώς έφευγα, αντιλήφθηκε ότι είμαι γυναίκα και λέει ότι αφού δεν θα γίνω ποτέ άντρας γιατί ντύνομαι σαν άντρας. Ακολούθησαν κάποιες υβριστικές εκφράσεις και έληξε εκεί. Ευτυχώς η βία δεν έχει ξεπεράσει ποτέ αυτό το επίπεδο και δεν έχει γίνει ποτέ σωματική.

Για τι άλλο νιώθεις περήφανη;

Παρά τα εμπόδια που εμφανίζονται και τα κρίσιμα χρόνια τα οποία διανύουμε, νιώθω περήφανη για την οικογένεια μου. Οι γονείς μου και τα τρία μου αδέλφια έχουμε καταφέρει να δεθούμε πολύ και στηρίζουμε πάντα ο ένας τον άλλον.

Τι θες να πεις στα άτομα που φοβούνται να βγουν από την ντουλάπα;

Τους καταλαβαίνω γιατί σχεδόν όλοι εκεί βρισκόμασταν στην αρχή. Αλλά η συμβουλή μου είναι να πάρεις το ρίσκο και να ξεδιπλώσεις την προσωπικότητά σου γιατί αυτό είσαι, αυτό νιώθεις και τίποτα δεν σε κάνει πιο ευτυχισμένο από την ίδια την ελευθερία. Βγες και μοιράσου το. Κι άλλοι νιώθουν με τον ίδιο τρόπο. Το καλό με τις ντουλάπες είναι ότι ανοίγουν και από μέσα. Άρα δεν χρειάζεται να περιμένεις κάποιον να σε βγάλει.

Από μικρός ήθελα να γίνω αστροναύτης. Εξάλλου, πάντα θυμάμαι να μου λένε ότι "πετάω στα αστέρια". Λόγω όμως σχετικής υψοφοβίας αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό και να γίνω δημοσιογράφος (απ' το κακό στο χειρότερο), Μπήκα στο Πάντειο (Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων & Πολιτισμού) και λίγους καφέδες αργότερα πήρα το πτυχίο μου. Έκτοτε το επαγγελματικό μου μετερίζι με έχει οδηγήσει στην πόρτα ανθρωπιστικών οργανισμών (Διεθνή Αμνηστία, Έλιξ) αλλά και πολλών έντυπων και διαδικτυακών μέσων (Esquire, Nitro, Protagon, κλπ). Η σχέση μου με το Antivirus ξεκίνησε τυχαία τον Μάρτιο του 2013. Έκτοτε έγινε λατρεία... Είτε εδώ είτε στο περιοδικό, όλο και κάπου θα με πετύχετε. Αν τώρα θέλετε να κάνετε και κάποιο σχόλιο... θα με βρείτε στο vth@avmag.gr. Cu!