Ο 19χρονος Χρήστος Σελέζνιοφ, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από την κόλαση στην οποία τον καταδίκασε από παιδί η οικογένειά του, ζητά βοήθεια μέσα από το avmag.gr και μέσα από ένα GoGetFunding που ξεκινά από σήμερα, για να κάνει restart στη ζωή του. Να ζήσει ελεύθερος ως τρανς άντρας.

Επικοινώνησε με το Antivirus μέσω του Instagram, όπου είναι πολύ δραστήριος και ήδη έχει κι έναν λογαριασμό TikTok που έχει αναρτήσει εκκλήσεις για βοήθεια όλο το 2022, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Αυτή τη φορά βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, όπου φιλοξενείται από το ένα σπίτι στο άλλο και μας μίλησε για τη ζωή του και πώς έφτασε στο σημείο να ζητά τη βοήθειά μας.

Χρήστος Σελέζνιοφ

«Ήθελα να ακουστώ και να δώσω και δύναμη σε άλλα άτομα, που περνάνε πολύ δύσκολα», μας λέει για τον λόγο που απευθύνθηκε σε μας.

«Έχω κουραστεί να λέω την ιστορία μου σε λάθος κόσμο, που μετά με παρατάνε, θεωρούν ότι εγώ είμαι ο περίεργος. ΛΟΑΤΚΙ άτομα μου το έχουν κάνει αυτό. Μου έχουν πει κι ότι τους εκμεταλλεύομαι επειδή ζητάω βοήθεια από τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα», τονίζει με πικρία.

Χρήστος

Του ζητάμε να μας πει ο ίδιος για τον εαυτό του τι πιστεύει: «Είμαι ένας απολύτως φυσιολογικός άνθρωπος, που έχει περάσει υπερβολικά κακά πράγματα και που κρατιέται ακόμα. Από μικρός δεν σκεφτόμουν ότι με χαρακτηρίζει κάποιο φύλο. Δεν είχα gender identity, ότι είμαι κορίτσι ή αγόρι. Δεν κόμπλαρα με τα χρώματα, δεν σκεφτόμουν ποιο χρώμα είναι για κορίτσια και ποιο για αγόρια. Όταν άρχισε η εφηβεία συνειδητοποίησα ότι νιώθω ένα κενό μέσα μου, ότι κάτι μου λείπει.

Συνειδητοποίησα, με λίγα λόγια ότι δεν ξέρω ποιος είμαι, τι φύλο είμαι, τι θέλω από τη ζωή και τι θέλω να πετύχω. Οι γονείς μου ήταν αυτοί που μου επέβαλαν αυτή την εικόνα και το φύλο, πολύ απλά για να τους αρέσω, όχι για να ζω εγώ τη ζωή μου όπως θέλω.»

Τον ρωτάμε πώς κατάλαβε ότι είναι τρανς και μας απάντησε: «Άρχισα να το ψάχνω περισσότερο στο ίντερνετ και σιγά-σιγά κατέληξα στο θέμα του φύλου. Εγώ δεν ήξερα τότε, στα 11-12, τι είναι διεμφυλικότητα, τι είναι ΛΟΑΤΚΙ. Ήξερα μόνο για τους γκέι. Κι αυτό μου έλεγε η μάνα μου ότι το κάνουν μόνο στο θέατρο ή στο τσίρκο, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

Διάβασα περισσότερα για τη διεμφυλικότητα κι άρχισα να συσχετίζομαι με τις ιστορίες τέτοιων ανθρώπων.»

Δυστυχώς, στο χωριό του Ρεθύμνου που μεγάλωσε και στο περιβάλλον που έζησε παιδί, ο Χρήστος δεν είχε ποτέ στη ζωή του φίλους και ο μόνος κύκλος στον οποίο μιλούσε ήταν η οικογένειά του και οι δάσκαλοι. «Ποτέ δεν είχα φίλους, γιατί τα παιδιά με θεωρούσαν outcast, loner, δεν ήθελαν να μου μιλάνε».

Χρήστος

Περιγράφοντας την αναζήτησή του όσον αφορά στο φύλο, μας λέει: «Κάποιες μέρες, όταν έψαχνα για τη διεμφυλικότητα, ένιωθα ότι είμαι κορίτσι, μετά ένιωθα αγόρι, στ’ αλήθεια, μετά και τα δύο, μετά non binary. Άρχισα να πειραματίζομαι και με τα ρούχα σιγά-σιγά κι απλά μια μέρα ένιωσα πιο πολύ αγόρι. Αισθάνθηκα ότι έχω αρχίσει και με βρίσκω.

Προηγουμένως ήμουν κάπως σε άρνηση, γιατί ήταν τρελό να το φανταστώ ότι γεννήθηκα σε λάθος σώμα. Η αλήθεια είναι ότι μόλις μπήκα να διαβάσω τι είναι τρανς, δεν ήθελα να το δεχτώ, γιατί δεν ήθελα να περάσω τις δυσκολίες της τρανς κατάστασης».

Το coming out στη μητέρα αποδείχτηκε καταστροφικό

Ο Χρήστος στα 13 του αποφάσισε ότι θέλει να του απευθύνονται με αρσενικές αντωνυμίες. Πρώτα άρχισε το social transitioning, φορώντας αντρικά ρούχα. «Όταν τα έβλεπε η μάνα μου», μας διηγείται, «μου τα πετούσε. Σε αυτό έπρεπε να δώσω περισσότερη σημασία και να μην κάνω coming out. Αλλά δεν με ένοιαζε, γιατί κάποτε την αγαπούσα. Αυτή ποτέ δεν με αγαπούσε σαν παιδί της, μόνο σαν αντικείμενο. Με ρωτούσε για τα ανδρικά ρούχα, δεν με άφηνε να κόψω τα μαλλιά μου…»

Οι βιολογικοί γονείς του είναι Ρώσοι Χριστιανοί, μετανάστες. Ήρθαν στην Κρήτη για να βρουν δουλειά. Έχει και μία μεγάλη αδελφή. Αλλά οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν 8 χρονών. Στη συνέχεια, η μητέρα του σχετίστηκε με τον πατριό του, με τον οποίο έκαναν κι ένα παιδί και παντρεύτηκαν πριν 5 χρόνια. Στο ίδιο σπίτι ζούσε με τον παππού και τη γιαγιά, οι οποίοι έμεναν τα καλοκαίρια στη Μολδαβία, όπου πήγαινε κι ο Χρήστος όταν δεν είχε σχολείο.

Την περίοδο του coming out ζούσαν όλοι μαζί, στο ίδιο σπίτι και ο πατριός.

«Αν με ρωτήσεις τώρα, θα σου έλεγα πως είναι το χειρότερο λάθος που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου, γιατί εκείνη τη μέρα η ζωή μου τελείωσε. Δεν ήξερα τι τέρας είναι η μητέρα μου», λέει με πόνο.

Παρ’ ολίγον θύμα θεραπείας μεταστροφής

Και συνεχίζει: «Στην αρχή δεν αντέδρασε. Άρχισε να με πηγαίνει μαζί με τη γιαγιά μου σε ψυχολόγους για να με αλλάξουν, να μου κάνουν θεραπεία μεταστροφής. Με πήγαν ακόμα και στη Μολδαβία σε τρεις ψυχολόγους και είχα ακούσει στα κρυφά να μιλάει με τους ψυχολόγους και τους έλεγε “αλλάξτε το παιδί μας”.

Χρήστος

Συνειδητοποίησα ότι άλλαξα τόσους πολλούς ψυχολόγους, γιατί δεν δεχόντουσαν να κάνουν αυτό που ζητούσε η μητέρα μου.

Ήταν από τα χειρότερα πράγματα που έχω περάσει, γιατί εξηγούσα όλα όσα νιώθω στον ψυχολόγο, μου έλεγε ότι είναι φυσιολογικά, αλλά μετά στο σπίτι έτρωγα κράξιμο, μου έλεγαν ότι θα μου περάσει.

Η γιαγιά μου με είχε πει “διάολο” και ότι “θα σε βαράω αν δεν διαβάζεις κάθε μέρα μπροστά μου μία σελίδα από τη Βίβλο”.

Όταν δεν το έκανα μια φορά, με βάρεσε δυνατά στο κεφάλι με τη Βίβλο. Τραυματίστηκα άσχημα, κλείστηκα στον εαυτό μου και δεν ήθελα να μιλώ με κανέναν. Αυτό έγινε ένα καλοκαίρι στη Μολδαβία.

Όταν γύρισα στο σχολείο στην Ελλάδα, τα παιδιά είχαν ήδη παρατηρήσει ότι κάνω social transitioning και δεν με θέλανε καθόλου.

Παράλληλα, εγώ έμπαινα στο διαδίκτυο και διάβαζα για ψυχολογία, να μάθω γιατί μου το κάνουν αυτό οι γονείς μου, γιατί είναι τοξικό, αν φταίω εγώ, γιατί έτσι νόμιζα. Στα 14 μου έμαθα ότι η οικογένεια μου είναι κακοποιητική. Δεν είχα ιδέα τι είναι κακοποίηση.

Η μάνα μου στο σπίτι έχει αρχίσει και με φωνάζει, με δέρνει, με λέει “τραβέλι”, μου έσπασε τη μύτη, προσπαθούσε να με φοβίσει κάθε μέρα, πριν βγω για βόλτα μόνος μου, ότι αν μαθευτεί αυτό “θα σε βιάσουν και θα γίνεις μια πουτάνα, έτσι θα βγάζεις τα φράγκα σου”. Αυτό γινόταν από τα 14 μέχρι τα 16.»

«Γιατί δεν με θέλει η μάνα μου;»

Η βία δεν ήταν μόνο λεκτική, ήταν και σωματική και μάλιστα «μπήκαν στον χορό» και άλλα μέλη της οικογένειας, καθώς η μητέρα του Χρήστου «έστρεψε όλη την οικογένεια εναντίον μου», όπως μας είπε, «επειδή είμαι τρανς. Τους έλεγε ότι το κάνω για να καταστρέψω την ψυχολογία της και η οικογένεια μου την πίστευε, την έβλεπε σαν θύμα. Επίσης, μου έχει πει ότι θέλει να αυτοκτονήσω, ότι είμαι ένα βάρος και με κλείνανε στο δωμάτιο. Έκανα και μια απόπειρα στα 14, ενώ αναρωτιόμουν “γιατί δεν με θέλει η μάνα μου;”

Ο παππούς μου με είχε πιάσει από τον λαιμό για να με πνίξει. Ο θείος μου με έχει απειλήσει: “Αν ξαναμιλήσεις έτσι στην μάνα σου, θα σε σκοτώσω και θα σε θάψω στον κήπο”.

Όλα αυτά τα έχω αναφέρει στην αστυνομία του Ρεθύμνου, ποτέ δεν με βοηθήσανε. Έχω και φωνητικά μηνύματα στο κινητό μου και βίντεο και φωτογραφίες από ξυλοδαρμούς.

Η αστυνομία πίστευε πάντα τη μάνα μου.»

Ο μόνος που φαίνεται να μη συμμετείχε σε όλη αυτή την κακοποίηση ήταν ο πατριός: «Ο πατριός μου σε όλη αυτή την ιστορία είναι πραγματικά αθώος. Έμαθα από τους γονείς του ότι η μάνα μου του δίνει ψυχοφάρμακα, για να κάνει ό,τι του ζητάει. Σοκαρίστηκα όταν τα έμαθα αυτά. Και μάλιστα, η ίδια έχει καταστρέψει τη σχέση του πατριού μου με την κόρη του από τον προηγούμενο γάμο. Που είναι κι αυτή μάνα κι έχει δύο παιδιά. Της έχει καταστρέψει τη ζωή. Τον πατριό μου τον έχει κάνει ζόμπι. Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν αντιδρούσε όταν με έδερνε η μάνα μου. Δεν μπορούσε να με βοηθήσει.»

Δυστυχώς η σωματική βία δεν σταμάταγε στο σπίτι… «Όταν έφτασα στα 16 και δεν άντεχα άλλο, το 2019, η μάνα μου με έκλεισε στο ψυχιατρείο, στην παιδοψυχιατρική κλινική του Ηρακλείου, με την αιτιολογία ότι θέλω να αυτοκτονήσω. Είναι το χειρότερο πράγμα που έχω περάσει ποτέ.»

Ο βιασμός στην ψυχιατρική κλινική

«Για δύο μήνες στην κλινική», μας διηγείται, «δεν βγαίνω καθόλου έξω, παίρνω χάπια με το ζόρι, είμαι σε ένα κελί απομόνωσης με μια κάμερα μόνο, χωρίς να έχω κάνει κάτι, με έναν σαδιστή ψυχίατρο, ο οποίος πίστευε τη μάνα μου. Κι αυτή κάθε φορά που ερχότανε, έλεγε κι άλλα ψέματα.

Έπεσα στα γόνατα, την ικέτεψα για να με βγάλει και αρνήθηκε.

Χρήστος

Κάποια στιγμή με βιάσανε κάποιοι ασθενείς μέσα στην κλινική.

Με έχασα εκεί μέσα. Έχω ακόμα σημάδια στα πόδια μου από εκεί. Το παιδάκι που ήμουν έχει πεθάνει εκεί. Ωρίμασα συν πέντε χρόνια σε μια μέρα, τη μέρα που με βίασαν.

Αποφάσισα να παίξω θέατρο ότι είμαι καλά, για να βγω. Και βγήκα.

Και είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξανασυμβούν αυτά. Και τα ξαναέπαθα και με δείρανε και έξω. Στο σχολείο μαθεύτηκε και πήγαινα στις τουαλέτες και χτυπούσαν τις πόρτες και μου έλεγαν “τραβέλι, βγες έξω”. Έχω αλλάξει τρία σχολεία. Και στο σπίτι συνεχιζόταν όλο αυτό. Πέθανε η γιαγιά μου και η μητέρα μου έγινε χειρότερη με θύμα νούμερο 1 εμένα, αλλά και τον αδερφό μου.»

Πολλές φορές τα τελευταία 9 χρόνια προσπάθησε να βάλει ένα… τέλος σε όλα αυτά

Από το 2013 μέχρι τώρα ο Χρήστος έχει προσπαθήσει να βάλει ένα τέλος σε όλη αυτή τη βία βλάπτοντας τον εαυτό του. Ήθελε να ξεφύγει με οποιονδήποτε τρόπο. «Υπήρχαν στιγμές που έβγαινα έξω και φώναζα. Τρελαινόμουν.

Άρχισα να βγαίνω μόνος μου και γνώρισα την πρώην κολλητή μου. Τότε με άφησε η μάνα μου να μείνω μόνος μου για έξι μήνες, μετά το ψυχιατρείο, χωρίς νερό και χωρίς φαΐ, έτσι. Η μάνα μου ήθελε πράγματι να αυτοκτονήσω, μπορώ να το πω αυτό. Με βοήθησε η πρώην κολλητή μου. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που αγάπησα ποτέ. Κι αυτή με παράτησε. Με κατέστρεψε πολύ άσχημα. Με το που το ξεπερνάω αυτό, επιστρέφω σπίτι, περνάω τα ίδια και στο σχολείο και στο σπίτι κακοποίηση, κάθε μέρα ξανά τα ίδια.

Χρήστος

Η μητέρα μου μου έχει πετάξει και μαχαίρι. Της πέταξα κι εγώ πράγματα. Έλεγε σε όλους ότι είμαι τρελός, ήθελε να διαγνωστώ με σχιζοφρένεια. Κι έμαθα ότι γι’ αυτό έφυγε ο πατέρας μου ο βιολογικός. Ήθελε να γλιτώσει.

Βέβαια, ούτε αυτός με αγαπάει, μία φορά μου έστειλε λεφτά και τίποτα άλλο. Δέκα χρόνια έχω να τον δω.»

Δεύτερη φορά στην κλινική: «Η μάνα μου με ξανακλείνει στο ίδιο ψυχιατρείο, λέγοντας ψέματα ότι χαρακώνομαι. Εγώ δεν το έκανα, για να μην ξαναμπώ. Οι γιατροί με ρωτάνε “πού είναι οι χαρακιές σου; δεν τις βλέπουμε”. Τους είπα ότι δεν έχω και ότι λέει ψέματα η μάνα μου. Με πιστεύουν για πρώτη φορά στη ζωή μου. Με κράτησαν μόνο 24 ώρες.»

Ο λόγος που είναι ζωντανός σήμερα είναι ότι «κάποτε αποφάσισα με ένα λάπτοπ να μάθω για τον κόσμο. Γι’ αυτό ζω, όχι επειδή με βοήθησε κάποιος».

Μετά το δεύτερο ψυχιατρείο, καταφεύγει στο χόρτο και στο αλκοόλ. Τον έδιωξε από το σπίτι η μητέρα του ή έφευγε μόνος του κι έμενε για μέρες στον δρόμο ή σε άλλα σπίτια. Τότε ήταν ακόμα 17 χρόνων, «αλλά το σταμάτησα γιατί έπαθα κρίση πανικού. Μόνο τσιγάρο καπνίζω (από τα 16 μου)».

Τρίτη φορά στην ψυχιατρική κλινική

Τον Φεβρουάριο του 2022 «ήρθαν και με πήραν από το σχολείο οι αστυνομικοί και με έκλεισαν στην ψυχιατρική κλινική του Ρεθύμνου για 14 μέρες, με εντολή της μάνας μου. Εκεί συνειδητοποιούν ότι είμαι καλά, αλλά δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι. Δεν με πίστεψαν ότι με κακοποιούσε η μάνα μου.

Ήρθε μία ψυχολόγος από τον Ξενώνα Αστέγων «Ηλιοτρόπιο» στο Ρέθυμνο και ζήτησα να μείνω εκεί. Μου είπαν ότι μπορώ να μείνω μέχρι 6 μήνες.»

Το οuting από την καθηγήτρια του ΕΠΑΛ

«Όταν ήμουν 18 χρονών, το 2021, πήγα στο 1ο ΕΠΑΛ Ρεθύμνου, για να κάνω τη Β΄ Λυκείου. Τους είπα ότι είμαι τρανς και πώς θέλω να με αποκαλούν και μου είπαν ΟΚ. Επιστρέφοντας τον Φεβρουάριο του 2022 από την κλινική, την ίδια μέρα, φέρνει μια καθηγήτρια το χαρτί με το dead name μου και γίνομαι ρεζίλι σε όλη την τάξη. Τότε της είπα “είστε απαράδεκτη, δεν με σεβαστήκατε καθόλου” και αμέσως εγκατέλειψα το σχολείο. Τότε με βοήθησε η πρώην κολλητή μου, να μην κάνω κακό στον εαυτό μου. Αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ.»

Αφού έκλεισε τα 18, ο Χρήστος υπέβαλε και τρισέλιδη επώνυμη καταγγελία στην αστυνομία για ενδοοικογενειακή βία από τη μητέρα του, με ηχητικά μηνύματα και φωτογραφίες.

Στην κόλαση του ξενώνα αστέγων

Μην έχοντας πού να πάει, έζησε τους επόμενους τρεις μήνες στον Ξενώνα Αστέγων. Για την καθημερινότητά του εκεί μας λέει: «Μπορούσα να βγαίνω, αλλά συγκεκριμένες ώρες της μέρας. Ήταν ένα χάος, μια κόλαση, φώναζαν συνέχεια. Μια μέρα πήρα εξιτήριο και αποφάσισα να μείνω σε ξενοδοχείο, αν και δεν είχα καθόλου λεφτά. Βέβαια, στον Ξενώνα είχαν αρχίσει να με πιστεύουν ότι με κακοποιεί η μάνα μου κι εκεί ξεκίνησα τις ορμόνες. Βρήκα ένα φαρμακείο που τις πουλούσε χωρίς συνταγή.

Έχω κλείσει περίπου έξι μήνες. Έχω αλλάξει πολύ. Δεν κλαίω καθόλου, είμαι πολύ νευρικός, δεν έχω όρεξη να σηκωθώ από το κρεβάτι, αλλά έχουν αποτέλεσμα στην εμφάνισή μου.

Όσο έμεινα στο ξενοδοχείο τις πρώτες μέρες, δούλεψα για λίγο παράνομα και μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω τα πρώτα βίντεο στο TikTok. Μαθεύτηκε κάπως το πρόβλημά μου. Απέκτησα πολλές επαφές, που με βοήθησαν να βρω άκρη και με κάποιους κρατάω ακόμα επαφή.

Με τη μητέρα μου δεν κράτησα καθόλου επαφή.

Από το TikTok βρήκα διάφορα άτομα να μείνω στο σπίτι τους, συνεχίζω τη δουλειά και συντηρούμαι κάπως με αυτά τα λεφτά. Από το Ρέθυμνο, πάω να μείνω σε ένα παιδί στο Ηράκλειο, όπου έμεινα μόνο 3 μέρες, γιατί λέει δεν μπορούσε άλλο να με φιλοξενήσει.

Βρίσκω από το TikTok μία κοπέλα στη Θεσσαλονίκη και μου είπε να πάω εκεί. Πήρα την απόφαση αυθόρμητα και πήγα την ίδια μέρα με το αεροπλάνο, με τα λεφτά που είχα μαζέψει. Στις 22 Ιουνίου.»

Νέος Γολγοθάς στη Θεσσαλονίκη

«Η τύπισσα λοιπόν αποδείχτηκε εντελώς προβληματική. Πήγε να με χτυπήσει κιόλας. Φοβήθηκα. Μου έλεγε ότι είμαι άχρηστος, ότι θα πεθάνω μόνος μου κι ότι δεν έχω αξία. Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία από τη Θεσσαλονίκη κι από ΛΟΑΤΚΙ άτομο εδώ…

Με διώχνει και μένω πάλι στον δρόμο. Έμεινα 20 μέρες στο Υπνωτήριο Αστέγων. Άλλη μία τραυματική εμπειρία.

Προσπαθώ εκεί με τους κοινωνικούς λειτουργούς να φτιάξω τα χαρτιά μου, να μάθω τη Θεσσαλονίκη, να ασχολούμαι με κάτι, να μην κάθομαι.

Ταυτόχρονα έκανα ορμονοθεραπεία.

Κατέθεσα τα χαρτιά μου στην Άρσις και στην Πράξις, μήπως με βοηθήσει κάποιος.

Έπαθα και γαστρεντερίτιδα από το φαγητό που σου φέρνουν στο Υπνωτήριο. Νοσηλεύτηκα στο ΑΧΕΠΑ.

Βέβαια, πήγα στο Thessaloniki Pride, πήγα πρώτη φορά στην παρέλαση. Εκεί γνώρισα και μια drag queen, που μου κατέστρεψε τη ζωή. Την ερωτεύτηκα, ένιωσα πάρα πολλά για αυτό το πλάσμα. Νόμιζα πως είναι καλός άνθρωπος, αλλά τελικά δεν τον ένοιαζε τίποτα, είναι ένας εγωιστής.

Εγώ δεν είχα να φάω και με τα τελευταία λεφτά που είχα πήγαινα να τον δω στο κλαμπ, του έκανα δώρα. Δεν με βοήθησε καθόλου, παρόλο που μου είπε ότι θα με βοηθήσει να βρω σπίτι. Στο μόνο που με βοήθησε ήταν να επανέλθω στο να θέλω να κάνω κακό στον εαυτό μου. Εγώ αγάπησα τον άνθρωπο, δεν αγάπησα την εικόνα του. Τη μέρα που τον φίλησα στο μάγουλο, ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Μια μέρα ήθελα να πεθάνω κι επέλεξα να του ανοιχτώ, του είπα κάτι τόσο προσωπικό και με στήριξε. Αλλά μετά μου φέρθηκε πολύ άσχημα. Με πέταξε στα σκουπίδια.

Έγινα και εθελοντής στο Pride. Κι εκεί γνώρισα κι άλλα άτομα.

Κι εδώ στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πολλή τρανσφοβία, παντού. Ή σε θέλουν μόνο για το σώμα σου ή σε θεωρούν ένα φετίχ.

Αδιαφορούν για μας, παρόλο που περνάμε πολύ πιο δύσκολα.

Χτες γνώρισα μία τρανς. Γενικά δεν έχω γνωρίσει άλλα τρανς άτομα. Ούτε στο Pride μίλησα με κάποιο.»

Τι θέλει ο Χρήστος από δω και πέρα;

Ο Χρήστος θέλει να ακουστεί η ιστορία του. Χωρίς περικοπές. Χωρίς ναι μεν αλλά. Χωρίς χτυπήματα στην πλάτη και παρηγοριά. Έχοντας αλλάξει 10 σπίτια, μόνο στη Θεσσαλονίκη, έχοντας μείνει ένα μήνα και σε φοιτητική εστία, περιμένει από τον Ιούλιο να μπει σε ένα πρόγραμμα της ΜΑΟ Άρσις για στέγαση και εργασία.

«Δεν έχω τίποτα», μας λέει με απελπισία: «Έχω κουραστεί να εξηγώ και δεν με παίρνει κανείς στα σοβαρά. Στην κατάσταση μου δεν αντέχω άλλο».

Θέλοντας να βάλει σε μια τάξη τη ζωή του από εδώ και πέρα, τον ρωτήσαμε τι θα ήθελε πρώτα από όλα να κάνει για τον εαυτό του και πώς να προχωρήσει στη συνέχεια, για να μπορέσει να ορθοποδήσει: «Πρώτα πρέπει να μαζέψω λεφτά για σπίτι και για τη μετάβαση. Γι’ αυτό και άνοιξα το δεύτερο GoGetFunding. Μετά πρέπει να πάω σε ενδοκρινολόγο, για να μου γράψει τις ορμόνες. Να κάνω εξετάσεις για να ξέρω τι επιδράσεις έχουν. Μετά θα πρέπει να πάω και σε ψυχολόγο. Θα προσπαθήσω να βελτιώσω την ψυχολογία μου, κυρίως με ψυχοθεραπεία, παράλληλα με τη λήψη ορμονών. Έπειτα, θέλω να αλλάξω τα χαρτιά μου, με βάση τη νομοθεσία, να συμπίπτουν με το φύλο μου. Και σε επόμενη φάση να βρω δουλειά. Με την ψυχολογία που έχω τώρα δεν μπορώ ούτε να δουλέψω.

Δεν θέλω άλλο να με πετάνε από τα σπίτια στα σκουπίδια, σαν το γατί. Έχω πει την ιστορία μου σε δεκάδες άτομα και κανείς δεν με βοηθάει.

Χωρίς σπίτι, χωρίς φαγητό και δουλειά, βέβαια, είναι όλα δύσκολα. Δεν αντέχω να τα περνάω όλα αυτά μόνος μου.

Οι άνθρωποι που με έδιωχναν από το σπίτι τους, μου έλεγαν πως είμαι βάρος. Με θεωρούσαν τρελό.»

Τον ρωτήσαμε για τα όνειρά του, για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του, μόλις καταφέρει να σταθεί στα πόδια του: «Είμαι καλλιτέχνης, μου αρέσει η μουσική και το τραγούδι, μου αρέσει να κάνω drag styling σε άλλους (βάψιμο, μαλλιά), να ζωγραφίζω πίνακες.

Μόλις αποκτήσω μία βάση, θα ξεκινήσω να ασχολούμαι. Κι αφού κάνω και τη διορθωτική επέμβαση.»

Ο ίδιος κλείνει αυτή τη συνέντευξη, αρνούμενος να δει με απαισιοδοξία το μέλλον: «Δεν γίνεται ο κόσμος να είναι τόσο κακός. Δεν είναι λογικό. Δεν πιστεύω ότι είναι όλοι κακοί. Απλά σε μένα έτυχαν. Αν δεν είχα ελπίδα, δεν θα απευθυνόμουν στο Antivirus. Και τώρα έχω γνωρίσει κάποιους ανθρώπους, που μπορεί να αποδειχτούν καλοί, δεν ξέρω ακόμα.»

Τον Χρήστο μπορείτε να τον βρείτε για να τον βοηθήσετε στις παρακάτω διευθύνσεις:

GoGetFunding

Instagram

TikTok

Φωτογραφίες: Φίλιππος Σμυρλής

Στο Δημοτικό, όταν η δασκάλα μας έβαλε "Σκέφτομαι και γράφω" να πούμε τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε, απάντησα: Πρώτα γιατρός και όταν γεράσω περιπτεράς. Από μικρός μου άρεσε η ποικιλία και τη σύνταξη ούτε καν που τη σκεφτόμουνα. Στη συνέχεια ασχολήθηκα ερασιτεχνικά με σχολικές εφημερίδες και όταν πέρασα στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ άρχισα να δουλεύω κανονικά στον ειδικό τύπο σχεδόν από το πρώτο έτος. Το Αntivirus το αγαπάω όπως ο Αθηναίος το χωριό του. Ενώ είμαι αναγκασμένος να ζω από την κανονική μου δουλειά, το Antivirus είναι η πραγματική δημοσιογραφία και το ρεπορτάζ που θα ήθελα να κάνω. Από το 2007 υπάρχει αυτή η σχέση αγάπης.